Posted by : Cubik-s | On : April 16, 2013

Popularity is, to me, a baffling concept.

Ever since i was little I was never the popular kid. I was a weird combo of athlo-geek, which was created due to my love for sports and the people i liked to hang out with in school. For me, being popular was never a goal (I was too tired from practice and late night videogaming to give a fuck) during my high school/university years. It is my understanding though, through extensive research (ahem, movie watching) during my university years that people strive to be popular.

Like in real life, popularity exists on the internet as well, whether it being how many friends, followers etc you may have in the social network you have deemed suitable for you or, if you magnify things a bit and look at individual posts, how many likes/shares/RT’s/mentions/comments your posts have had the luxury of receiving.

When, however, all hell breaks loose and you’ve posted something that exuberates the kind of sheer awesomeness which cannot be contained by the likes of likes/shares/RT’s/mentions/comments etc. then you go viral.


The adjective or adverb viral and the noun virality may refer to any viral phenomenon, that is, an object or pattern that is able to induce some agents to replicate it, resulting in many copies being produced and spread around.

Believe it or not though, virality, existed before youtube, albeit in a different form. One of the first encounters i had with this form of popularity was with the campaign Budweiser ran called ”What’s up”. While in Russia (i’m cypriot btw) with the basketball team i played for in 2003, the whole team was heavily influenced from Bud’s ads and would re enact it. This was recognised numerous times by various strangers.

The viral video

Then along came YouTube, and changed the way that videos were seen by millions of users online. YouTube perfected the art of showcasing short, advert sized video clips and attracting millions of people to watch them. The most successful of these would “go viral”, being shared, emailed and discussed between people all over the globe. The YouTube videos that would most likely go viral were the quirkiest ones that either surprised us, shocked us, or moved us enough to want to discuss them with our friends and colleagues, and very soon businesses started to embrace the idea that their video could be seen by millions of people over the internet. The viral hit became something to aspire to in advertising, with the potential to sell your product to millions of people without the costly exercise of TV advertising. As a result it has become an important way for advertisers to get millions of people interested in their company.


Benefits of going viral:

– Funny and factual

Blendtech is a company with a fairly simple business model: Sell blenders so powerful and reliable that they will destroy just about anything you put in them. The company’s big success story came with the “Will it Blend?” series for its new high-powered blender. The videos are simple – a charming man with an amiable manner puts something unexpected and expensive into the blender and turns it into its constituent elements. In very brief, powerful videos, Blendtech ended up demonstrating both that destroying expensive electronics in a blender is entertaining and that its blenders were incredibly powerful. People’s immediate reactions were, in order, “He just blended an iPhone!” and “I want one of those blenders.” So a good video can get the information about your product out there in a compelling, dramatic way that can’t be argued with.

– Cheap as hell

While other companies spend large amounts in order to make a successful advertisement for their product, viral videos tend not to need large budgets. Furthermore, they need not be aired during expensive prime time television hours.

– Free Transmission

Going viral is a spiral. Once you have the video up and going, and people find it entertaining, you don’t have to devote much effort to keeping it going places.


– Specialization

Most commercials are rather generic and do not have a target audience. Their sole purpose is to dumb down humanity into bumbling incompetents unable to pack their drawers, cut their food or clean their homes without the aid of some wundergadget. The result is bland pointlessness. On the other hand, a good viral video allows you to ignore all that and focus your efforts specifically on reaching a certain audience.

– Entertainment

By putting out a good, entertaining video that goes viral it implies that your brand is itself entertaining and creative. Your audience will want to see the continuation to your “campaign”. It will share your video with friends and, as me and my team did, try to re enact the funny parts of it. You will create a following, without the following knowing it is itself following you. Most important of all though, they will want to purchase your product for the sheer reason that it is funny. This instantly gives you a competitive advantage.

Virality exists in many forms, not only as a video. One of the first viral marketing campaigns was that of hotmail. In 1996, Hotmail was a particularly unique email service that was free, could be accessed anywhere, and would allow the user to have multiple accounts. It’s campaign consisted of attaching the message “Get your free email at Hotmail” at the bottom of every email sent by a Hotmail user. Once the receiving user clicked on the word “Hotmail” they were taken to Hotmail’s homepage where the free email service was further explained. This in turn generated a lot of traffic and subsequently a lot of new users of hotmail which was later sold to Microsoft for a more than large amount.


Furthermore, Barack Obama’s presidential win had about as much to do with social media and viral marketing skills as it did with his Harvard Law degree or stance on an array of political issues. Obama got the youth to vote, a task many thought impossible. He accomplished this by strategically tapping into nearly every major social media outlet. At the time of Obama’s inauguration in January 2009, the President had 13 million people on his email list, 3 million online donors, 5 million friends on more than 15 different social networking sites including 3 million friends on Facebook, 8.5 million monthly visitors to MyBarackObama.com, nearly 2,000 official YouTube videos (with more than 80 million views and 135,000 subscribers), and more than 3 million people signed up for his text messaging program. Now, that is how you win an election.

My favourite, by far, viral marketing campaign was that of milliondollarhomepage.com. The home page consists of a million pixels arranged in a 1000 × 1000 pixel grid; the image-based links on it were sold for US$1 per pixel in 10 × 10 blocks. The purchasers of these pixel blocks provided tiny images to be displayed on them, a URL to which the images were linked, and a slogan to be displayed when hovering a cursor over the link. The aim of the website was to sell all of the pixels in the image, thus generating a million dollars of income for the creator. It’s simplicity and the feeling of “why didn’t I think of that” combined with the ridiculously low amount required to purchase a pixel made the website a hit and it has been sold out since January 2006, just 6 months after it went live, making it’s 21 year old owner and inventor a millionaire.

So what does it all mean?

Corporate America has adopted viral marketing tactics by the droves as a way to ignite and increase awareness of a product. Some companies have grown quite successful at producing content that goes viral, but they must be careful. Companies and agencies cannot flood the web with a string of would-be viral campaigns. They cannot overstay their welcome in a world constantly searching for that next “cool” thing. Viral content is interesting, provocative, limitless, original, and even groundbreaking. Companies and agencies must not presume that they can simply create this type of content, for they are not the final say in what becomes the next web sensation. You are.

By Jowbin

Pic source: workingrhythms.blogspot.com, betterbloggingways.com, darkjade68.wordpress.com



Posted by : Cubik-s | On : February 8, 2013

Ξεκόλλα κόσμε. Βλέπεις το άσπρο κουτάκι πάνω πάνω στο browser σου; Αυτό μωρέ, που μπορείς να γράψεις μέσα. Δεν υπάρχει περιορισμός στα πράγματα που μπορείς να γράψεις εκεί. Σε προκαλώ. Γράψε κάτι πέραν του Facebook.com ή του twitter.com.

facebook twitter

Αν απ’την άλλη δεν ξέρεις τι να γράψεις, τότε πάρε χαρτί και στυλό και πάρε σημειώσεις.

Class is in session, mate.

Περίπου τον ίδιο καιρό που ο κύριος Zuckerberg “βελτίωσε” τις ιδέες άλλων, το 2004 δηλαδή, και έσκασε μύτη το Facebook, ένα άλλο είδος social platform δήλωνε ήδη παρών. Αυτό του social news site (ιστότοποι κοινωνικών ειδήσεων). Τα social news sites περιέχουν posts που κατατάσσονται με βάση τη δημοτικότητά τους, αναρτημένα από διάφορους χρήστες.

“Κάτι μου θυμίζει αυτό ρε φίλε.”

Άλλοι χρήστες μπορούν να σχολιάσουν αυτές τις αναρτήσεις και τα σχόλια αυτά μπορούν επίσης να κατατάσσονται βάση τη δημοτικότητά τους, διαμορφώνοντας το περιβάλλον στο οποίο κινείται ο κάθε χρήστης βάση των ενδιαφέροντών του.  Με τη γέννηση του web2.0, τα social news sites έχουν αποκτήσει ένα χαρακτήρα συνθετικό. Ο χρήστης μπορεί να ανακαλύψει από breaking news μέχρι χιουμορίστικες φωτογραφίες, από το να βρει υποστήριξη σε ένα τεχνικό θέμα που χρειάζεται μέχρι να συζητήσει για τον καιρό.


Επικαλούνται το crowdsourcing για να διαμορφώσουν μια bottom-up μόδα, σχηματίζοντας ένα είδος συλλογικής γνώσης και ευφυΐας. Οι ιστότοποι κοινωνικών ειδήσεων διευκολύνουν τη δημοκρατική συμμετοχή στον παγκόσμιο ιστό. Κάπου εδώ πρέπει να σταματήσω, και να σας εξηγήσω ότι δεν είμαι ενάντια του social network σαν ιδέα. Είμαι ενάντια στον τρόπο που ο περισσότερος κόσμος έχει συνηθίσει να το χρησιμοποιεί, έχοντας το σαν “βάση”  για να βρει διάφορες πληροφορίες στο ίντερνετ.

Ε. ΟΧΙ. Αφού, ρε μαν, είναι ΔΙΚΤΥΟ. 

Ο καθένας από εμάς μέσα σε αυτά τα κοινωνικά δίκτυα έχει φίλους που για τον ένα ή τον άλλο λόγο εκτιμούμε τις απόψεις τους, με τους οποίους έχουμε τις ίδιες μουσικές προτιμήσεις ή που απλούστατα τα αστεία τους μας κάνουν να πεθαίνουμε στα γέλια και κάνουμε “κλικ” σε οποιοδήποτε link κάνουν post χωρίς δεύτερη σκέψη. Αυτή είναι η ουσία ενός δικτύου, και δεν θα μπορούσε να δουλέψει διαφορετικά μιας και είναι η θεωρητική μικρογραφία του κόσμου μας.

Ήρθε η ώρα όμως να μάθει ο καθένας να αναγνωρίζει την ουσιαστική διαφορά του κοινωνικού δικτύου με την ενημέρωση και να επεκτείνει πλέον το ιστορικό περιήγησης σου σε κάτι πιο επικοδομητικό.

Υπάρχουν διάφοροι ιστότοποι κοινωνικών ειδήσεων, βλέπε Slashdot (1997), digg (2003), 4chan (2003), αλλά και μιας και προσωπικά είμαι redditor θα σας μιλήσω λίγο για το reddit.com.

Η πρώτη φορά που με παρότρυνε ένας φίλος να το επισκεφτώ ήταν πριν 4 χρόνια,  and I never looked back. Μπορώ να πω με ασφάλεια ότι σε κάποια περίοδο των σπουδών μου ήμουν εθισμένος στο reddit. Όπως μια παρέα που λόγω χρόνιας τριβής έχει τα δικά της αστεία και εκφράσεις έτσι και στο reddit οι χρήστες έχουν τα δικά τους “inside jokes”  (a.k.a. memes) που μόνο με τη συστηματική χρήση αρχίζεις να τα πιάνεις και, πίστεψε με, είναι γαμάτα. Όχι “χεχε” γαμάτα αλλά, “δεν μπορώ να σταματήσω να γελὠ” γαμάτα.


Πλέον οποιαδήποτε πληροφορία χρειαστώ η πρώτη μου κίνηση είναι να τη ψάξω εκεί και σχεδόν ποτέ δεν φεύγω απογοητευμένος. Αντιθέτως, ορισμένες φορές φεύγω με ακόμη περισσότερες πληροφορίες απ’ότι περίμενα, ακόμη μία απόδειξη της δύναμης του crowdsourcing! Το κάθετι στο reddit  έχει τον τόπο του και, αν και από πρώτης ματιάς φαίνεται σαν το πιο μπουρδελοποιημένο site στον κόσμο, εάν ψάξεις στοχευμένα τότε κάνεις τη δουλεία σου μια χαρά. Για παράδειγμα, εάν θέλεις να διαβάσεις για iPhone ή Android τότε στο άσπρο κουτάκι δεν έχεις παρά να γράψεις  reddit.com/r/iphone  ή reddit.com/r/android.

Εάν λοιπόν πατήσατε πάνω σε ένα άρθρο που πόσταρε κάποιος του οποίου τις απόψεις εκτιμάτε και καταλήξατε να διαβάζετε αυτό το άρθρο, σας παροτρύνω να ξεκολλήσετε λιγάκι από το οποιοδήποτε social network και να αφήσετε τα κύματα του ίντερνετ να σας ξεβράσουν σε κάποια άγνωστη μεν, αλλά συναρπαστική όχθη τις οποίας το περιεχόμενο είναι δικό σας για εξερεύνηση.



Posted by : Cubik-s | On : January 7, 2013

1 Ιανουαρίου 2003

Τη θυμάμαι χαρακτηριστικά αυτή την ημερομηνία. Έμπαινα στη χρονιά που πλησίαζα στην ενηλικίωση καθώς επίσης και στην χρονιά που είχα αλλάξει το παλιό μου κινητό (ΝΟΚΙΑ 3310 για όσους θυμούνται) με ένα καινούργιο μοντέλο που επέτρεπε να αποθηκεύεις πολύ περισσότερα μηνύματα από ότι πριν. 143 μηνύματα έλαβα εκείνη τη μέρα. Με ποιήματα, ευχές, σχηματάκια αστεριών. Απάντησα σε 143 μηνύματα και μπορεί και να έστειλα και ακόμα περισσότερα.


1 Ιανουαρίου 2013

πριν λίγες ημέρες δηλαδή, που όλοι ακόμα την θυμόμαστε καθαρά, ξέρετε σε πόσα μηνύματα απήντησα; Μηδέν.

Ξέρετε πόσα μηνύματα με ευχές έστειλα; Πάλι μηδέν.

Μία δεκαετία. Μία μόνο δεκαετία χρειάστηκε για να αλλάξει ο τρόπος που επικοινωνούμε στις προσωπικές μας στιγμές. Να αλλάξει τόσο δραστικά που ακόμα και εμείς που ζήσαμε μια πιο αθώα εποχή να αναρωτιώμαστε πως γίναμε έτσι.

Μετά την “έκρηξη” του Facebook περί τα τέλη του 2006 (όταν έπαψε πλεόν να είναι προϋπόθεση το πανεπιστημιακό e-mail για να δημιουργήσεις προφίλ) αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε ότι έχουμε ένα πολύ δυνατό εργαλείο στα χέρια μας. Κάτι που πάντα θα μας θυμίζει γενέθλια, που θα μας δίνει τη δυνατότητα να ξέρουμε με ακρίβεια πόσους Γιάννηδες ξέρουμε για να τους ευχηθούμε και πάει λέγοντας.

Θυμάμαι τη συγκάτοικό μου το 2007 που είχε παρατηρήσει αυτή τη μείωση στα προσωπικά μηνύματα γενέθλιων ευχών. Τότε κάναμε πλάκα και λέγαμε “οι τσιγκούνηδες γράφουνε χρόνια πολλά στο Facebook”. Ε ναι. Το 2007 ήταν οι τσιγκούνηδες, το 2009 ήταν για το PR, το 2011 ήταν η επίδειξη αναγνωρισημότητας.. και τώρα; Τώρα τι;

Τώρα γράφουμε ένα στάτους. Ευχόμαστε μαζικά. Δεν μπαίνουμε καν στον κόπο να πάμε στο προφίλ κάποιου, το βάζουμε γενικά στο στάτους, ευχόμαστε στους Βασίληδες, στους Χρήστους, τις Χριστίνες και τους Γιάννηδες από το Τwitter, καταργήσαμε το τηλεφώνημα, ξεχάσαμε ακόμα και το sms. Δε βαριέσαι.


Δεν υπάρχει πισωγύρισμα πια. Ο κόσμος του 2013 μπορεί να μην είναι αγγελικά πλασμένος, αλλά είναι ακριβώς όπως τον εξελίξαμε εμείς. Μπορεί η 15χρονη ξαδέλφη μου να μην αντιλαμβάνεται τι σημαίνει ζωή χωρίς iPhone, Facebook και Twitter, αλλά τουλάχιστον εγώ μπορώ να της μιλάω για εκείνες τις όμορφες εποχές που θυμόμασταν το τηλέφωνο του σπιτιού του κάθε φίλου μας και παίρναμε και λέγαμε “γειά σας κυρία Ματίνα, είναι μέσα η Βαρβάρα;

Το στοίχημα θα το κερδίσουμε αν ο τόσο περίπλοκος και συνάμα απλός κόσμος της τεχνολογίας προσαρμοστεί στα μέτρα μας και γίνει πάλι ανθρώπινος. Πως όλα αυτά που έχουν γίνει μέρος της καθημερινότητας και προέκταση του χεριού θα γίνουν τα καινούργια εργαλεία μας για να είμαστε αυτοί που ήμασταν παιδιά.

Pic Source: hydro-carbons.blogspot.com, yourdigitalspace.com

Της Άντρεας Σολομωνίδου



Posted by : Cubik-s | On : December 27, 2012

Ένα από τα πράγματα που ουδέποτε κατανόησα πλήρως στο πως λειτουργούν διάφορες επιχειρήσεις, μικρές αλλά κυρίως μεγάλες, ήταν η απαγόρευση πρόσβασης των υπαλλήλων στο Facebook και γενικά σε σελίδες γενικού ενδιαφέροντος.

Εντάξει, πολιτική της εταιρείας είναι να μην καταναλώνουν τον “εταιρικό χρόνο” οι υπάλληλοι σε αυτά τα δίκτυα θα μου πείτε. Ούτως ή άλλως, αν θέλουν να χάσουν αυτό το χρόνο, θα μπούνε κι από το κινητό, άρα οι εταιρείες δεν κερδίσανε και πολλά με αυτήν την απαγόρευση. Κάτι που δεν μπορώ να απαντήσω με σιγουριά όμως (μιας και δεν έχω δουλέψει ποτέ σε κάποια από αυτές τις εταιρείες) είναι το κατά πόσον στη δική μας πλευρά του πλανήτη (βλέπε Ευρώπη) είναι πρακτική των εταιρειών να ζητάνε από υπαλλήλους να αποκαλύπτουν τον προσωπικό τους κωδικό.

Facebook on Excel

Διαβάζοντας ένα άρθρο πριν μερικές μέρες, για ένα νομοσχέδιο που κατατέθηκε από ένα κυβερνήτη στις Η.Π.Α. για να απαγορεύει εργοδότες από το να ζητάνε αυτά τα στοιχεία, μπορώ να πω πως θορυβήθηκα ιδιαίτερα. Το ίδιο το Facebook επεσήμανε αυτό το “growing trend” και απείλησε πλέον ανοικτά με αγωγή εταιρείες που προσπαθούν να εφαρμόσουν αυτήν την πολιτική μιλώντας για ξεκάθαρη παραβίαση των ιδίων των όρων χρήσης του κοινωνικού δικτύου. Πολύ πιο ανησυχητικό δε είναι το γεγονός ότι είχε αρχίσει να γίνεται trend και στα πανεπιστήμια τα οποία ενίοτε ζητούσαν από φοιτητές ή εν δυνάμει φοιτητές τα username και τα passwords τους.

facebook banned

Είναι αλήθεια ότι συζητάμε συνεχώς το θέμα privacy και πως το Facebook κατήργησε πολύ μεγάλο κομμάτι της προσωπικής μας ζωής.

Είναι όμως θεμιτές πρακτικές το να είναι προϋπόθεση εργασίας ή φοίτησης η “παράδοση” των προσωπικών σου κωδικών; Το επόμενο βήμα πιο θα έπρεπε να είναι δηλαδή; Το e-banking και το κλειδί του σπιτιού;

Πολύ μεγάλη συζήτηση είναι και το γεγονός ότι κατά κάποιο τρόπο η ελευθερία έκφρασης καταργείται μέσα στα κοινωνικά δίκτυα γιατί δεν μπορείς πραγματικά να εκφραστείς όπως θέλεις… Αν έχεις ας πούμε το αφεντικό σου friend στο Facebook, πιθανόν να μην είναι καλή ιδέα να γράφεις στο status σου “Πόσο βαριέμαι να πάω για δουλειά σήμερα” ή “Πόσο σιχαίνομαι το αφεντικό μου”. Κάτι τέτοια τραγελαφικά συμβαίνουν… αλλά που ακριβώς είναι η γραμμή; Θα μπορούσες να αρνηθείς το “αίτημα φιλίας” από τους συναδέλφους σου για να προστατεύσεις την προσωπική σου ζωή; Η διαδικτυακή απόρριψη όμως μεταφράζεται και σαν κανονική μιας και δεν θα έλεγες ποτέ σε κάποιον που γνώρισες ότι δε θες τη φιλία του.


Πριν μερικά blog posts είχαμε το Facebook vs Privacy άσσο… τώρα με τα νέα από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού δεν είμαστε ακριβώς σίγουροι αν πρέπει να το κάνουμε Χ. Εσείς τι πιστεύετε;

Pic Source: digitaltrends.com, smartrecruiters.com, mybookofknowledge.com

Πηγή άρθρου: bizjournals.com

Επιμέλεια: Άντρεα Σολομωνίδου



Posted by : Cubik-s | On : December 19, 2012

Τίποτα δε μάθανε αυτά τα καινούργια social media από τους προγονούς τους; Μετά από τόσες κακοτοπιές το Facebook, τόσες αλλαγές το Google+, τόσες τροποποιήσεις το Twitter, θα περίμενες η νέα γενιά να είναι πιο κουλ και πιο πονηρεμένη!

Αμ δε..!

Καθόμασταν και βλέπαμε από χθες και προχθές τον πανικό που δημιουργήθηκε με την τροποποίηση των όρων χρήσεως του πολυαγαπημένου μας Instagram. Χμ… αυτό ήτανε φάουλ νούμερο δύο. Ήδη για πάαααρα πολλούς χρήστες, το φάουλ νούμερο ένα ήταν η πωλησή του στο Facebook


Για εκείνους που αυτό είχε αποτελέσει θέμα, ήρθε προχτές η τροποποίηση αυτή σπρώχνοντάς τους στα κάγκελα… σχεδόν κυριολεκτικά! Καταιγισμός από ποστ, από τουί, από άρθρα δώσανε το σήμα ότι πραγματικά έχει ενοχληθεί η online κοινότητα στην οποίο κινείται τόσα εκατομμύρια κόσμος! Το αγαπητό Instagram φαίνεται να έχει λυγίσει! Μέγα χρήστες του αγαπητού αυτού app έχουν δημοσιεύσει στα προσωπικά τους blog ότι πραγματικά δεν υπάρχει τρόπος να ερμηνεύσεις αλλιώς αυτό το “καταστατικό”, που συνήθως περνάει στο ντούκου για τον κόσμο που ενώνεται και χρησιμοποιεί ένα σωρό apps. Αντιθέτως, αν σε ενοχλούν οι νέοι κανόνες, που δεν βρίσκω και σώας τα φρένας άνθρωπο που να μην, απλά διαγράφεις τη συνδρομή σου στο app και ρίχνεις μαύρη πέτρα πίσω σου. Δεν ξέρω αν αυτό που έγινε ήτανε πραγματικά ένα μάθημα, όχι για τα apps και τα social media που χρησιμοποιούμε, αλλά για μας.


Για το μέχρι που μπορούν να εκμεταλλεύονται την προσωπική ζωή αλλά και το υλικό που εμείς δημιουργούμε μέσα από αυτά τα δίκτυα προς δικό τους όφελος. Για το μέχρι που εμείς είμαστε διαθετιμένοι να τους αφήσουμε να φτάσουν.

Το κυριότερο όμως που πρέπει να αναρωτηθεί κανείς… είναι αν θα το παίρναμε χαμπάρι αν 2-3 ψαγμένοι μέσα στα τόσα εκατομμύρια χρήστες δεν το είχανε κάνει θέμα!!

Της Άντρεας Σολομωνίδου



Posted by : Cubik-s | On : December 17, 2012

Ποιος είπε πως τα προσευχητάρια είναι μόνο εκείνα τα παλιά χρησιμοποιημένα βιβλιαράκια του καιρού της γιαγιάς μας; Η τεχνολογία τα προσάρμοσε στα σημάδια των καιρών και τουλάχιστον εδώ και δύο χρόνια κυκλοφορούν ευρέως διάφορα apps επί του θέματος.

Με το ίδιο σκεπτικό, ποιος είπε πως το τουίτερ είναι μόνο για να μοιράζεται μαζί μας την καθημερινότητά της η Κιμ Καρντάσιαν; Από την 12η του 12ου του 2012 στο account @Pontifex μπορούμε να κάνουμε φόλοου και τον ΠΑΠΑ. Ναι ναι, εκείνο τον ίδιο, στο Βατικανό με το ωραίο το καπέλο και το ύφος το μπλαζέ. Το πρώτο του τουί έχει γίνει ριτουίτ μέχρι τώρα καμιά 35αριά χιλιάδες φορές.

πάπας τουίτερ

Με ανακοίνωση του το Βατικανό ενημερώνει ότι τη συγγραφή πλέον των τουί αναλαμβάνουν συγκεκριμένοι βοηθοί (να μια γαμάτη δουλειά να κάνει κάποιος) οι οποίοι θα γραφουν ΠΑΝΤΑ με την καθοδήγηση του Πάπα. Χμ.. ενδιαφέρον. Θα ήθελα να δω αντιδράσεις στον Ορθόδοξο Χριστιανικό κόσμο αν κάνει κάτι αντίστοιχο το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Πάντως στις δικιές μας μεριές, (βλ. Ελλάδα) τέτοια δείγματα τεχνολογίας υπάρχουν μόνο ως ξεφτιλισμού των Θείων αντί μία σοβαρή πρόταση εκμοντερνισμού της θρησκείας. Είναι σημαντικό κάποιος να καταλάβει τη διαφορά του να χρησιμοποιείς ένα εργαλείο με σύνεση και άλλο για να ξεφτιλίζεις κάτι που είναι άπιαστο για τα δικά μας δεδομένα.


Τρεις μήνες πίσω, είχε γίνει ένα σκηνικό με ένα τύπο ο οποίος έφτιαξε ένα λογαριασμό και τον ονόμασε “Γέροντα Παστίτσιο” και ξεφτίλιζε μέσα από αυτό τη ζωή και το έργο του Γέροντα Παϊσιου, έχοντας ακόμα και ως φωτογραφία το Γέροντα και αντί πρόσωπο, μακαρόνια. Χωρίς να το παίζω και υπερβολικά θρήσκα, που δεν είμαι, αυτά δεν τα κάνουνε σοβαροί άνθρωποι, κάτι που ενισχύει την πεποίθησή μου ότι δεν μπορούνε όλοι να χειριστούνε τη δύναμη που τους προσφέρουν τα social media. Παρακολουθώντας το account του Ποντίφικα που αριθμεί πλέον πάνω από 1 εκατομμύριο followers, γουστάρω που βλέπω χρήστες να θέλουνε να συζητάνε θέματα που τους ενοχλούν.

Μου αρέσει που κάνουν mentions και τουίτς σαμπώς και μιλάνε με κάποιον κοινό θνητό, και δεν τους νοιάζει που και καλά είναι ο Πάπας. Στο κάτω κάτω μπροστά στο Θεό είμαστε όλοι ίσοι. Γιατί όχι και στα social media;

Της Άντρεας Σολομωνίδου



Posted by : Cubik-s | On : November 28, 2012

Εδώ και 2 μέρες, σάλος έχει προκληθεί από ένα συγκεκριμένο status message στο Facebook, που αναπαράγεται από πολλούς χρήστες ανά το παγκόσμιο και αφορά τα privacy rights αυτών που δημοσιεύουμε κατά καιρούς (καθημερινά δηλαδή) στο Facebook. Το μήνυμα που συναντήσαμε γράφει το εξής:

In response to the new Facebook guidelines I hereby declare that my copyright is attached to all of my personal details, illustrations, comics, paintings, professional photos and videos, etc. (as a result of the Berner Convention). For commercial use of the above my written consent is needed at all times!

Το μήνυμα συνεχίζει προτρέποντας να κάνουν copy / paste στο status τους οι χρήστες. Η ουσία όμως έγκειται στο ότι οτιδήποτε τέτοιο κυκλοφορεί κατά καιρούς, δεν έχει ΚΑΜΙΑ απολύτως επιρροή στο brand Facebook και οτιδήποτε κι αν αναρτείς εσύ στο wall σου δεν συγκινούν το Facebook, που πλέον πρέπει να υπενθυμίσουμε πως δεν είναι απλά το FACEBOOK αλλά το NASDAQ:FB, μία εταιρεία εισηγμένη στο χρηματιστήριο (με ότι συνεπάγεται αυτό).


Προσωπικά μου αρέσει όταν υπάρχουν έξυπνα statusawareness για κάποιο σκοπό, σαν παιχνίδι που αναπαράγεται από πολλούς users (π.χ. το “παιχνίδι” για το awareness του καρκίνου του μαστού κλπ). Αυτού του είδους όμως η πληροφορία, όπως το προαναφερθέν status των ημερών, είναι απλά η επιβεβαίωση του τετελεσμένου. Το Facebook από πολύ νωρίς στη σύντομη ζωή του έδειξε και δήλωσε την προθεσή του να γίνει επικερδές… και ένας από τους τρόπους είναι τα προσωπικά δεδομένα τα οποία του δίνουμε… γι’αυτό ας μην του δίνουμε τα πάντα… αυτό εξαρτάται όντως απο εμάς!


Τώρα… το catch τη δεδομένη στιγμή δεν είναι το αυτονόητο – ότι δηλαδή το Facebook μπορεί να χρησιμοποιήσει τα προσωπικά μας δεδομένα για ιδίον όφελος… αλλά ποιός άλλος μπορεί να χρησιμοποιήσει αυτά τα δεδομένα… και πως; Πηγές λένε πως οτιδήποτε κάνεις στο Facebook μπορεί να χρησιμοποιηθεί εναντίον σου σε δίκες ως αποδεικτικό για το ποιόν σου, της αξιοπιστίας και των συνηθειών σου. Είναι όμως όντως αρκετά δύο τρία “καρέ” βγαλμένα από ένα ηλεκτρονικό ουτοπικό περιβάλλον για να σκιαγραφήσουν ένα ανθρώπινο χαρακτήρα;

Στη μάχη των προσωπικών δεδομένων, το Facebook για την ώρα προηγείται… Είμαστε εμείς έτοιμοι να αποδεχτούμε μία ήττα σε ένα παιχνίδι από την αρχή ξεπουλημένο;

Pic Source: policymic.com, sociableblog.com

Επιμέλεια: Άντρεα Σολομωνίδης